Ρεμπελίσκος

Σούπερ Γκέιμ

χανιαΗ ώρα περασμένη. Το βαπόρι έχει από ώρα αναχωρήσει από το λιμάνι. Οι ώρες που θέλει για να δέσει μοιάζουν ατελείωτες. Οι ώρες που θέλει για να δέσει δεν είναι ποτέ αρκετές.

Τα σαλόνια ξέχειλα. το κατάστρωμα γεμάτο.

Παιδιά, γονείς, γριές και γέροι, ζευγάρια και μοναχικοί ταξιδιώτες. Φοιτητές και δασκάλοι.

Επιστροφή. Από δουλειά ή διασκέδαση, για εργασία και χαρά ή βουτιά στην κατάθλιψη.

Σιωπή παντού. Κι όλοι μπλεγμένοι στον ίδιο ιστό.

Αλάτια, ήλιος, ψωμοτύρι, βόλτες, περίπατοι, μεθύσια, τσιγάρα, φίλοι, συγγενείς, μουσικές, αστέρια, πολλά αστέρια, ιώδιο, ντοματοσαλάτες, πιτόγυρα, περιοδικά, παραλίες, σπηλιές, μονοπάτια, κι άλλα μονοπάτια, πάθη, επιθυμίες, προσμονές και ευχές.

Όλα μπλεγμένα γλυκά σε μερικές χιλιάδες όνειρα που χαϊδεύουν την επιστροφή που ακόμα φαίνεται μακρινή κι ας διαρκεί ακόμα και για ένα δευτερόλεπτο.

Ώσπου…

Ώσπου τη σιωπή θα διαλύσει μια τσιριχτή φωνή που θέλει να μας μοιράσει μετρητά, εύκολα και γρήγορα, βγαίνοντας από μια οθόνη που η κατάρα της μας ακολουθεί παντού, λεκιάζοντας κι αυτά τα τελευταία καθαρά όνειρα του καλοκαιριού με το γαμημένο κυνήγι κεφαλών για το χρήμα.

Γαμώ το Σούπερ Γκέιμ!

Advertisements

Single Post Navigation

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: