Ρεμπελίσκος

Τέρμα το διάλειμμα.

Λοιπόν, πάρε ανάσα και βούτα:

Η εθνική ορθολογιστική και υπεύθυνη κυβέρνηση, και όχι οι δυνάστες της τρόικας, καταδικάζουν καθηγητές, δασκάλους, γιατρούς, νοσηλευτές, δικηγόρους, εμπόρους, φαρμακοποιούς, πολιτικούς μηχανικούς, αρχιτέκτονες, κάθε λογής εργαζομένους, παιδιά, νέους, μεσήλικες, ηλικιωμένους, ιδιωτικούς υπαλλήλους, δημοσίους υπαλλήλους, ελεύθερους επαγγελματίες και το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας, σε ένα χρόνιο κυνήγι, όχι της ευτυχίας, αλλά της επιβίωσης.

Η χαρά της ζωής, απ’ όσο γνωρ’ίζουμε μέχρι σήμερα τουλάχιστον, δεν είναι ούτε η ικανοποίηση της πληρωμής του μισθού των 400 ευρώ, με δυο μήνες καθυστέρηση, ούτε το μόνιμο άγχος να ξεχρεώσεις λογαριασμούς, εφορίες, υπηρεσίες, ούτε ο εφιάλτης του κομμένου νερού, ρεύματος, τηλεφώνου. Δεν είναι η αβεβαιότητα του ανασφάλιστου, δεν είναι ο “θάνατός σου-η ζωή μου” του ανταγωνισμού του “εργαζόμενου”, δεν είναι το τέλμα στο οποίο νιώθει πως περιέρχεται μέρα με τη μέρα ο άνεργος. Δεν είναι οι απεγνωσμένοι που αυτοκτονούν κάθε μέρα, έχοντας ξεπεράσει τα όριά τους.

Αν την χαρά της προσφοράς δια της εργασίας τη λέμε “δικαίωμα στη δουλειά”. Αν το φέσωμα του εργοδότη και του κράτους το λέμε “βάλε πλάτη να σωθούμε όλοι”. Αν το να δεις τους φίλους σου, και μάλιστα χαμογελαστούς και ήρεμους, το λέμε διασκέδαση και μάλιστα εξαιρετικής πολυτέλειας, μάλλον πρέπει να το ξαναδούμε.

Από που κι ως που η Υγεία και η Παιδεία να είναι προϊόν εμπορίας; Ακόμα κι αν έχεις να πας στο γιατρό φίλε, σκέψου πόσοι δεν έχουν, είτε γιατί δεν κάνουν τόσο καλή δουλειά όσο εσύ, είτε γιατί δεν έχουν την τύχη σου. Ομοίως, το παιδί σου δεν είναι καλύτερο από τα υπόλοιπα που αναγκάζονται να πάνε σε υποστελεχωμένα αλλά με υπερπληθώρα παιδιών δημόσια σχολεία, επειδή εσύ έχεις μεγαλύτερο πορτοφόλι.

Κανείς δεν αξίζει να μην έχει ρεύμα, επειδή δεν έχει να πληρώσει. Να μην έχει νερό, να μην έχει φαγητό. Κανείς δεν αξίζει να του πάρουν το σπίτι που ζει, για να συγκεντρώσει η τράπεζα ακόμη μεγαλύτερη περιουσία στην κατοχή της.

Κανείς δεν αξίζει τίποτα από όσα βιώνει ο μέσος συμπολίτης μας στην καθημερινότητά του τα τελευταία χρόνια, και πόσο μάλλον η ευρεία πλειοψηφία, που στην καταστροφή έβαλε αντικειμενικά πολύ μικρότερο λιθαράκι. Σημαντικό μεν, αλλά αν η τιμωρία για την κακή, απαίδευτη και ανενημέρωτη ψήφο είναι αυτή η κόλαση, οι τηλεοράσεις μας θα έπρεπε να είναι πλούσιες από reality με πρωταγωνιστές όλους τους κυβερνώντες των προηγούμενων δεκαετιών, να σπάνε πέτρες μαζί με τους μεγαλοκαρχαρίες που ακόμα νέμονται τη χώρα.

Επειδή όμως αυτό δεν συμβαίνει, και η τιμωρία του νεοάστεγου ανέργου δεν είναι ισάξια με την πτώση στις μετοχές του ΔΟΛ, κάπου εδώ πρέπει να μπει ένα τέλος. Τέλος στο φόβο, την αδιαφορία, την φυγοπονία και τους εγωισμούς. Καιρός για αλληλεγγύη, συμπάθεια, δικαιοσύνη, ισονομία.

Όλα τα παραπάνω διδάσκονται, δεν είναι έμφυτα. Η απεργία των εκπαιδευτικών είναι η καλύτερη ευκαιρία να μετατρέψουμε το σύνολο της κοινωνίας σε ένα απέραντο σχολείο, που θα βάλει τις βάσεις για την κοινωνία που θα συναντήσουν όλοι αυτοί οι πιτσιρικάδες που από εχτές περιμένουν την δική σου απόφαση.

Μην την αναβάλλεις άλλο.

Advertisements

Single Post Navigation

One thought on “Τέρμα το διάλειμμα.

  1. Αναρτήθηκε στην “Ιδεοπηγή”.

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: